Interventies vanuit complimenten4

Ik dacht dat ik doodging en belde 112. De ambulance kwam, maar verpleegkundigen vonden geen bijzonderheden. Mijn huisarts concludeerde dat het door stress kwam.

Met dit verhaal komt mevrouw Cornelissen (30 jaar) op het spreekuur van de bedrijfsarts. Ze werkt zes jaar in de klinische kinder- en jeugdzorg als groepsbegeleider Niveau 3 en is volledig uitgevallen met wat de bedrijfsarts omschrijft als “progressieve psychische klachten”.

Ze slaapt slecht, kan niet meer genieten en de accu loopt leeg. Ze heeft het gevoel te falen en kan het even niet meer overzien. Er is geen duidelijk aanwijsbare oorzaak. Omdat ze zelf aangeeft behoefte te hebben aan spiegelen en een handvat om weer grip op haar leven te krijgen, adviseert de bedrijfsarts psychologische hulp. Dat trekt de vraagstelling breder dan alleen re-integratie. De werkgever heeft baat bij duurzame inzetbaarheid.

Vragen die het verschil maken

In ons eerste gesprek vertelt mevrouw Cornelissen dat zij haar werk als groepsbegeleider “pittig” vindt. Er zijn “altijd” conflicten waar ze iets mee moet. Ze kijkt weleens jaloers naar collega’s op Niveau 4, die kunnen af en toe administratie doen of individuele gesprekken voeren. “En hoe gaat het verder met je”, vraag ik. Naast geen eetlust en af en toe hartkloppingen zegt ze dat ze negatief over zichzelf denkt en geen keuzes durft te maken.