‘Opzij, opzij, opzij, want wij hebben ongelooflijke haast’; dit liedje van Herman van Veen verbeeldde ruim 20 jaar geleden al de hectiek die zich van onze samenleving meester maakte. En nog steeds. Het lijkt er wel op alsof velen van ons het dagelijks te druk hebben en als gevolg daarvan gejaagd door het leven gaan.
In mijn praktijk kom ik ze dagelijks tegen; mensen die zoals een acrobaat tien bordjes tegelijk in de lucht houden. Zelfs als ze bij mij in begeleiding komen is het eerste wat ze vragen vaak ‘Hoe snel ben ik weer helemaal in orde?’.
Hoe verander je dit gedrag, dat bij vele stevig ingebakken zit ‘in de genen’? Misschien wel nooit. Misschien met heel veel geduld en moeite.
Soms is de realiteit echter verassend simpel en verpakt in een enkel zinnetje. Zo had ik laatst twee cliënten bij wie bovenstaande thematiek een rol speelde. Tijdens de begeleiding had ik blijkbaar iets gezegd, waarvan ik mijzelf niet heel erg meer bewust was. Bij afronding van de begeleidingen gaven deze cliënten mij echter terug dat deze ene opmerking nu net hetgeen was wat hun leven veranderd en verbeterd had. Bij de een was het ‘breng je tempo naar beneden’. Ik bedoelde dit letterlijk, aangezien zij altijd heel snel, opgejaagd, liep. Zij is hier op gaan letten, rustiger gaan lopen en dit gaf haar veel meer rust en ruimte voor zichzelf. Bij de ander was het ‘wees liever voor jezelf’. In dit geval de andere kant van dezelfde medaille. Door zijn gejaagdheid liep hij zichzelf voorbij en nam nauwelijks de tijd om leuke dingen voor zichzelf te doen. Dit is hij gaan doen en dat gaf hem meer rust en ruimte.
Ik was uiteraard aangenaam verrast om hun vooruitgang te zien en de werkende bijdrage van mij daarin. Zeker aangezien ik zelf eigenlijk wel opgejaagd was om me voor hun welzijn in te zetten. Hun feedback aan mij gaf mij ook meer rust en ruimte in het contact met mijn cliënten. En de impliciete opdracht wat vaker te luisteren naar dat andere liedje, van zanger Mika, van nog niet zo heel lang geleden: ‘Relax, take it easy’.
Igor Moll